avpassaat

Na een periode van gedegen voorbereidingen was het dan eindelijk zover. In het weekend van 4-6 juni 2010 zouden de “bergen” rond Grupont hardlopend, wandelend dan wel fietsend bedwongen worden. De kwartiermakers vertrokken vrijdagmorgen in alle vroegte richting het zuiden en al na een uurtje ging het mis. In paniek belde reisleider Jo naar ondergetekende om toch vooral de, door de familie Prins gesponsorde oranje AV Passaattaart voorzien van schitterend blauw logo, bij hem thuis op te halen en mee te brengen naar België. Dat werd dus nog wat; drie reisgenoten en een taart op halen en dan in de spits nog langs Antwerpen, Brussel en Namen. Na een voorspoedige reis, we hebben er slechts 4,5 uur over gedaan,  arriveerde ook de laatste delegatie in de AV Passaatstraat op Camping La Clusure in de Ardennen.

Na een lichte maaltijd van soep en broodjes was het op vrijdagavond al tijd voor de eerste beproeving. Uit de dertig aanwezigen werden groepen samengesteld van denkers en lopers. Er was een parcours uitgezet met genummerde pylonen en onder elke pylon lagen een aantal enveloppen met opdrachten waarop twee antwoorden gegeven konden worden. U raad het al; een goed en een fout antwoord. Antwoord goed, dan door naar een pylon waar een volgende opdracht klaar lag. Antwoord fout dan ook door naar een volgende pylon waar een briefje lag te wachten met “helaas”. Dit kostte de lopers dan een extra rondje om vervolgens weer bij de goede pylon uit te komen. Bij tien goede antwoorden kreeg men vervolgens een sleutel om de gevonden letters in de goede volgorde te zetten waaruit een woord ontstond. U gelooft het misschien niet maar net gestart met dit sportieve weekend werden wij al geconfronteerd met het woord UITSLOVERIJ. Dat beloofde niet veel goeds voor de resterende dagen. De ploeg die als snelste de oplossing had gevonden verdiende de AV Passaattaart. De winnaars zijn wel zo sportief geweest om ook de andere ploegen mee te laten genieten van hun succes. En het moet gezegd; de taart was lekker. Nadat iedereen zich gedoucht en opgefrist had was het om een uurtje of elf dan eindelijk tijd om een flesje te ontkurken (of twee, of…….). Ik wist wel dat rode wijn goed voor je was maar dat je er zo makkelijk van gaat lopen had ik veel eerder moeten weten.

Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat het die eerste nacht nog lang onrustig is gebleven.

U kent allemaal het gezegde;’s avonds een vent, ’s morgens een vent. Ik kan u verzekeren het zijn echte kerels, ook de vrouwen. Reveille was om acht uur en allemaal waren ze present, geen enkele uitzondering. De zaterdag zou een drukke dag worden zo had reisleider Jo ons al ingefluisterd. ’s Morgens was er voor de hardlopers een parcours uitgezet met een aantal pittige beklimmingen en voor de wandelaars stond er een trip van een uur of drie op het programma. Omdat de temperatuur al snel zomerse waarden bereikte (hebben we eindelijk zon en warmte is het weer niet goed) werd het er niet makkelijker op. Vooraf was al beslist dat je zelf mocht bepalen hoe vaak je het parcours zou volbrengen. Eén van ons bracht de oplossing van de avond er voor in praktijk en is drie keer naar boven gegaan.

Omdat hij maar niet terugkwam is onder dwang van zijn eega een zoekactie op touw gezet. Uiteindelijk werd de onfortuinlijke berggeit met ontbloot bovenlijf en hevig zwetend aangetroffen in de schaduw van een lommerrijk gedeelte van de camping. Na gedane arbeid is het goed rusten en omdat er ’s middags nog een stevig stukkie gefietst moest worden werd hier dan ook massaal gebruik van gemaakt. Nadat ook de wandelaars de weg naar de camping weer hadden gevonden werd gezamenlijk het middagmaal verorberd. Als hongerige wolven werd er aangevallen op de rijkelijk gedekte tafels en in een mum van tijd waren boterhammen, broodjes, beleg, koffie en thee verdwenen als sneeuw voor de zon. In rap tempo naderde uur “U” van de tweede beproeving. De liefhebbers konden een mountainbike huren en een beginnersroute van 19km rijden. De wandelaars vertrokken wederom voor een tocht van een uurtje of drie en de achterblijvers hadden dus het rijk alleen en moesten niets. Onder hen bevond zich ook Margreet die door haar langdurige blessure een groot deel van het programma aan zich voorbij heeft moeten laten gaan maar desondanks het hele weekend met een glimlach heeft rondgelopen en waar mogelijk alle moeite heeft gedaan om onze verrichtingen op de gevoelige plaat vast te leggen. En dat is in sommige gevallen maar goed ook. Er ontstaan weleens situaties die door betrokkenen ten stelligste ontkend worden en waar we dan kunnen zeggen; “gelukkig hebben we de foto’s nog”.

Om 14:00 uur stond een groep van 14 Passaaters klaar om de Ardennen per fiets te temmen. Omdat er in het begin wat problemen met schakelen waren werd het veld in de aanvangskilometer al volledig uit elkaar geslagen. Na de hergroepering in het rustig gelegen Grupont moest er meteen een klim van een kilometer of drie bedwongen worden. (jaja, beginnersroute……ammehoela). Opnieuw lag het veld volledig uit elkaar en de beklimming werd door sommigen dan ook te voet tot een goed einde gebracht. Omdat bij Passaaters hoog in het vaandel staat dat de eersten de laatsten gaan halen werd dat ook fietsend in praktijk gebracht. De laatste twee vermisten werden halverwege de helling aangetroffen en daar was de tragedie compleet. Eén mountainbike midden op het gloeiend hete asfalt neergesmeten en de berijdster, uitgeput van de enorme inspanning die de beklimming gevergd had, op haar rug in de berm. De ander ietwat ontredderd aan haar zijde. Gedrieën terug gereden naar beneden (dat ging lekker!!) en de onfortuinlijke fietser zover op weg geholpen dat zij eigen kracht de camping kon bereiken. Vervolgens met de andere fietser weer achter de groep aan in de hoop nog een glimp van hen op te vangen zodat we weer hadden kunnen aansluiten. Net als in de “Grote Tour” gold ook hier “Tour Passaat” wacht op niemand.

Omdat onze tourguide de routebeschrijving had werd het voor de twee achterblijvers een ondoenlijke klus om te achterhalen waar de groep heen was gegaan. Toen maar besloten om met z’n tweeën een leuke route te rijden en navigerend op de zon uiteindelijk toch weer op de camping terecht gekomen.

Nadat uiteindelijk iedereen weer op de camping was terug gekeerd werd door brandweerman Dirk de BBQ in no-time op bedrijfstemperatuur gebracht en konden wij al snel, uitgehongerd als we waren van alle inspanningen, aanvallen op allerhande lekkernijen. Terwijl wij rustig zaten te genieten van ons maal werden wij afgeleid door het geluid van een fanfare. Deze bleek over de camping te lopen en werd onder de bezielende leiding van bandleider Daan en opper marionet Jan kundig naar “onze straat’ geleid. Daar hadden de achtergebleven atleten het decor veranderd in een heus stadion en werd het voorbij trekkende korps door een joelende menigte vergast op een heuse wave. Dat beviel hen zo goed dat ze tot drie keer toe terug zijn gekomen om het applaus in ontvangst te nemen.

Moe van alle activiteiten die de zaterdag met zich meegebracht had werd het deze avond niet zo laat als de avond er voor. Alleen de harde kern bleef natuurlijk weer hangen.

Omdat het een gemêleerd gezelschap betrof moest er voor de zondagochtend iets verzonnen worden. Er waren tenslotte aanhangers van alle gezindten en religies onder ons. Een aantal inventieve geesten heeft toen het plan opgevat om het stadion van de avond ervoor in rap tempo om te bouwen tot openluchtkerk compleet met altaar, hosties en miswijn zodat om klokslag 10 de Oecumenische dienst een aanvang kon nemen.

Na de dienst hebben we gezamenlijk koffie (met alweer taart) gedronken alvorens ons vermoeide lichaam nog één maal te laten pijnigen door onze reisleider die voor deze ochtend een circuit had uitgezet om toch vooral onze buikspieren te trainen. Het is nu 2 dagen later en ondergetekende heeft spierpijn op plaatsen waarvan hij niet eens wist dat daar spieren zaten.

Aan alle leuke dingen komt altijd veel te snel een einde, zo ook aan dit weekend. Na het middagmaal was de tijd daar om de diverse caravans schoon te maken en het crisiscentrum af te breken en voor transport naar huis gereed te maken. Om iets over drieën zijn we weer richting Nederland vertrokken. We hebben er helaas twee achter moeten laten, die wilden eerst nog een week of drie op krachten komen in de Franse Alpen. Wat één weekend al niet met je kan doen. Ik hoop maar dat drie weken dan genoeg zijn.

Wat mij betreft is het een geweldig weekend geweest en ik weet één ding zeker;

TOT VOLGEND JAAR!!!!!

Als jullie dat tenminste ook willen???? Op www.avpassaat.com zijn de foto´s te zien.

Groeten,

Steve Sommeling